Kartopak: Ekipler 'çöp' gibi attı, gönüllüsü bağrına bastı

Köşe Yazısı / Bengü Ayyıldız

P - Göktürk’ün eski sakinlerinden, belki de çoğunuzun tanıdığı o güzel, beyaz çocuk.

Kaç yaşında, nereden gelmiş, ne zamandır o sokaklardaydı, bilmiyoruz. Kim bilir kaç kış geçirdi, kaç insan tanıdı, kaç kapıda karnını doyurdu, kaç kez birinin sevgisine sığındı…

Ama Göktürk’te onu tanımayan pek az insan vardı.

Sabah bir sokakta görülür, öğlen başka bir köşede bir tanıdığına uğrar, akşam kim bilir nerede uyurdu. Kimi ona yemek verir, kimi başını okşar, kimi de her gün geçtiği yolda onu görmeyi beklerdi. Bir sokaktan diğerine, sabahtan akşama kadar dolaşırdı. Kendi bildiğince, kendi istediğince…

Bir evi yoktu belki ama koca bir Göktürk onun eviydi.

Yıllar geçti. Kartopak yaşlandı. Kim bilir ne çok şey gördü, neler yaşadı o sokaklarda. Belki üşüdü, belki aç kaldı, belki kovuldu. Ama hep bir yolunu buldu. İnsanlara güvenmekten, onların yanına sokulmaktan vazgeçmedi.

Sonra bir gün, yıllardır bildiği o sokaklardan birinde belediye ekipleri geldi.

'Çöp torbası gibi atıldı'

Bir iğneyle bayıltıldı Kartopak. Yaşlı bedeni, bir çöp torbası gibi belediye aracına atıldı. O güne kadar istediği sokakta dolaşan, istediği yerde uyuyan, tanıdığı insanların yanına giden Kartopak, gözlerini açtığında artık bir barınaktaydı.

Ne bildiği sokaklar vardı, ne de tanıdığı yüzler.

Düşünsenize, ömrünüzün büyük bölümünü geçirdiğiniz, her köşesini bildiğiniz bir yerden bir sabah alınıp götürülüyorsunuz. Sizi sevenler, alıştığınız sesler, yıllardır yürüdüğünüz yollar geride kalıyor. Ve artık hiçbir yere gidemiyorsunuz.

Kartopak’ın başına gelen buydu.

Daha dün Göktürk’ün her yerinde tanınan o yaşlı çocuk, şimdi bir barınağın içinde, yüzlerce köpekten biriydi.

Kim bilir daha kaç sabahı, kaç akşamı vardı önünde. Ve o kalan zamanını orada geçirebilirdi.

Ama biz Kartopak’ı orada bırakmadık.

Bulduk, barınaktan çıkardık, korumamıza aldık.

Ve sonra öyle güzel bir şey oldu ki…

'Yıllarca kapısında sevildiği evin, şimdi içinde yaşlanacak'

Kartopak’ın yıllardır sokakta karnını doyuran, başını okşayan, onu seven bir insan vardı. Onun başına gelenleri öğrenince, yaşlılığında böyle bir hayatı hak etmediğini düşündü. Yıllardır sokakta sevdiği o çocuğu artık sokakta ya da bir pansiyonda bırakmak istemedi.

Evinde, hayatında, yüreğinde ona bir yer açtı.

Kartopak’ın artık bir yuvası var. Hem de yıllardır tanıdığı, sevdiği, güvendiği insanın yanında.

Düşünüyorum da, Kartopak yıllarca o insanın kapısına uğramış, belki bir kap yemek yemiş, biraz sevilmiş, sonra yine kendi yoluna gitmişti.

Şimdi o kapıdan içeri giriyor.

Artık akşam olunca başka bir sokakta uyuyacak yer aramıyor. Sabah olduğunda karnını doyurmak için yollara düşmüyor. Sevildiği yerden ayrılmak zorunda değil.

Yıllarca kapısında sevildiği evin, şimdi içinde yaşlanacak.

Bu hikâyenin beni en çok duygulandıran tarafı da bu.

Kartopak genç değil. Önünde kaç yıl var, bilmiyoruz. Belki uzun yıllar, belki de çok az.

Ama bir canın sevilmeye, korunmaya, bir evin sıcaklığını hissetmeye hakkı olması için önünde uzun bir ömür mü olması gerekiyor?

Bazen bir köpeğin bütün hayatını değiştirmek için yıllarınız olmayabilir. Ama kalan günlerini güzelleştirebilirsiniz. Belki geçmişte çektiği sıkıntıları silemezsiniz ama bundan sonra bir daha aynı acıları yaşamamasını sağlayabilirsiniz.

Kartopak’ın insanı bunu yaptı.

Ve bugün, ömrünün büyük bölümünü sokaklarda geçirmiş yaşlı bir köpek, tanıdığı bir insanın evinde, güvende, sevgiyle yaşıyor.

Ne güzel değil mi?

'Ne olur birine bir şans verin'

Ama insan bir yandan da geride kalanları düşünmeden edemiyor.

Barınaklarda hâlâ binlerce Kartopak var. Bir zamanlar bir mahallenin köpeği olan, birinin kapısında uyuyan, bir esnafın beslediği, bir çocuğun sevdiği… Sonra bir gün alınıp götürülen, bildiği hayattan koparılan çocuklar.

Kimisi yaşlı, kimisi hasta. Kimisinin belki de ömründe ilk kez bir evi olabilecek. Kimisinin ise o evi görecek kadar zamanı kalmayacak.

Biz hepsine yetişemiyoruz.

Ne kadar uğraşsak, ne kadar çabalasak da tek başımıza hepsini kurtarmamız mümkün değil. Ama daha çok insan elini uzatırsa, daha çok çocuk için bir kapı açılabilir.

Lütfen barınaklara gidin. Özellikle yaşlı çocuklara bir şans verin. Evinizde yeriniz varsa birini sahiplenin. Yoksa bir çocuğun barınaktan çıkmasına, güvenli bir yere yerleşmesine, tedavisine, yuva bulmasına destek olun.

Çünkü bir köpeğin hayatını değiştirmek için bazen yalnızca bir insanın karar vermesi yeterli.

Kartopak’ın hayatını değiştiren de yıllardır onu seven bir insanın, bu kez sevgisini evinin kapısını açarak göstermesi oldu.

Bugün Kartopak için çok mutluyuz. Onun artık bir ailesi, kendine ait bir yeri var.

Ama ben bu hikâyeyi yalnızca Kartopak’ın mutlu sonunu anlatmak için paylaşmıyorum.

Belki bu satırları okuyan birinin de yıllardır sokakta sevdiği, beslediği, başını okşadığı bir çocuk vardır. Belki bir barınakta karşısına çıkacak yaşlı bir köpek, hayatının geri kalanını onun yanında geçirebilir.

Ne olur, birini fark edin. Birine şans verin.

Kartopak’ın hikâyesi mutlu bitti. Diğerlerininki henüz bitmedi.

Ve bazıları için zaman, bizim sandığımızdan çok daha hızlı geçiyor.

Bir gün bir barınağın kapısında, kurtarmak için artık çok geç kaldığımız bir çocuğun ardından ağlamak yerine, bugün o kapıdan birini birlikte çıkaralım.

Çünkü onların bizden istediği koca bir dünya değil. O dünyada kendilerine ait küçücük, güvenli bir yer.

Ve belki de ömürlerinde ilk kez, sabah gözlerini açtıklarında hâlâ yanlarında olacak bir insan.